De Franse Tijd

De Franse tijd in Nederland is de periode van 1795 tot 1813 en omvat drie perioden:

Bataafse Republiek (1795-1806)
Koninkrijk Holland (1806-1810)
Eerste Franse Keizerrijk (1810-1813)

De Franse Tijd begint als in 1795 met instemming en hulp van de patriotten een Frans leger onder leiding van generaal Pichegru Nederland binnen trekt. Revolutionaire comités van patriotten nemen het bewind over en in 1796 is de Bataafse Republiek

(1795-1806) een feit. Stadhouder Willem V is dan al in ballingschap naar Engeland vertrokken.

Napoleon Bonaparte, die zichzelf in 1804 tot keizer van Frankrijk heeft uitgeroepen, vervangt in 1806 de Bataafse Republiek door het Koninkrijk Holland (1806-1810) en benoemt zijn broer Lodewijk tot koning van Holland.

Napoleon is echter ontevreden over de regering van zijn broer die naar zijn mening onvoldoende de Franse belangen in het oog houdt. In 1810 besluit de keizer daarom Nederland in te lijven en roept het Eerste Franse Keizerrijk uit.( (1810-1813)

De Franse Tijd eindigt als Napoleon in 1814 wordt verslagen bij Leipzig en verbannen wordt naar Elba. Willem I, zoon van stadhouder Willem V, is dan als ‘soevereine vorst’ op 30 november 1813 teruggekeerd naar Nederland.

Napoleon komt nog eenmaal terug uit zijn ballingschap, maar wordt in 1815 verpletterend verslagen door het Pruisische en Engelse leger in de slag bij Waterloo. Napoleon gaat dan opnieuw in ballingschap, ditmaal naar het eilandje Sint Helena.

Tijdens het Congres van Wenen krijgt Nederland de Zuidelijke Nederlanden (België) toebedeeld.